Yalnızlığın Son Günü
Bugün belki de 31 yıllık bedenimde yalnız olduğum son gün. Yarından itibaren belki de hayatımın sonuna kadar bedenimde olmasa da yüreğimde sürekli benimle birlikte olacak biriyle kavuşacağım. Kavuşmak diyorum, çünkü çok uzun zamandır onu bekliyorum. Bugüne kadar hep yalnızdım. Eşim, ailem, sevdiklerim hep yanımdaydı elbet. Ama ben hep bendim. Düşünmem gereken sadece kendimdi. Bundan sonra artık kendimden çok düşüneceğim biri olacak. Annelik, anne olmak... Bunlar hala çok uzak kavramlar gibi geliyor. Acaba ne zaman anneliği hissedeceğim? En son ölmekten kurtardığımız o yavru köpekleri büyütürken hissettiğim ve o zamandan beri peşimi bırakmayan o duygu. Ben birinin annesi olmalıyım, birisini büyütmeliyim hissi. Büyüdüler, pek ideal olmasa da yaşamlarına ihtiyaçları olan her şeye sahip bir şekilde devam ediyorlar. Ama ben onları hiç bırakmadım, hep aklımdalar, hep benim yavrularım onlar. Gerçek anlamıyla anne olduğumda nasıl hissedeceğim acaba? Yaşayıp göreceğiz.